അർജന്റീന: വെളുപ്പിച്ചെടുത്ത ചരിത്രവും മാറിമറിയുന്ന ഭൗമരാഷ്ട്രീയവും

അർജന്റീനയുടെ ദേശീയ ഫുട്ബോൾ ടീം കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ലോകം കാണുന്ന ദൃശ്യാവിഷ്കാരം ആ കായികവിനോദത്തെപ്പോലെ തന്നെ വിഖ്യാതമാണ്. ആകാശഭംഗിയുള്ള നീലയും വെള്ളയും വരകളുള്ള ജേഴ്സിയും, അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശവും, ലോകോത്തര പ്രതിഭകളുടെ നിരയും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും, അന്താരാഷ്ട്ര നിരീക്ഷകരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ സദാ സവിശേഷമായ മറ്റൊരു ദൃശ്യം കൂടി പ്രകടമാകാറുണ്ട്. ബ്രസീൽ, കൊളംബിയ, ഇക്വഡോർ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന ടീമുകളിൽ അഭിമാനപൂർവ്വം പ്രതിഫലിക്കപെടുന്ന, ബഹുസാംസ്കാരികതയ്ക്കും ആഫ്രിക്കൻ വംശജരുടെ സജീവ സാന്നിധ്യത്തിനും പ്രശസ്തമായ ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിൽ അർജന്റീനയുടെ ടീം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും ശ്വേതവർഗ്ഗക്കാരുടേത് മാത്രമായാണ് പ്രകടമാവുന്നത്.

ഈ കാഴ്ച പലപ്പോഴും ഒരു ലളിതമായ ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ എത്തിക്കുന്നു: അർജന്റീന ടീമിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ കളിക്കാർ ഇല്ലാത്തത്? എന്നാൽ, ഇതിന്റെ ഉത്തരം അത്ര ലളിതമല്ല; പകരം, കാലങ്ങളായി അവർ ബോധപൂർവ്വം നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ഒരു ദേശീയ മിത്തിന്റെ (വിശ്വാസത്തിന്റെ) നിഗൂഢതകളിലേക്കാണ് അത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.

ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി അർജന്റീന സ്വയം വിപണനം ചെയ്യുന്നത് തെക്കേ അമേരിക്കയിലെ യൂറോപ്പ് എന്നാണ്. മറ്റ് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ ജനത ആസ്ടെക് അല്ലെങ്കിൽ ഇൻകാ വംശജരുടെ പിൻഗാമികളാണെങ്കിൽ അർജന്റീനക്കാർ കപ്പലുകളിൽ നിന്ന്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ യൂറോപ്യൻ കപ്പലുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നവരാണെന്നാണ് വിവാദപരമെങ്കിലും അവിടുത്തെ ഒരു ജനപ്രിയ പ്രാദേശിക വാദം. പരിഷ്കൃതമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഈ യൂറോപ്യൻ കേന്ദ്രീകൃതമായ ബാഹ്യമോടിക്ക് പിന്നിൽ തികച്ചും ശാന്തമല്ലാത്തതും ബോധപൂർവ്വം രൂപപ്പെടുത്തിയതുമായ ഒരു ചരിത്രം മറഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. ആധുനിക അർജന്റീനയെ യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഗോൾപോസ്റ്റുകൾക്കപ്പുറമുള്ള കാഴ്ചകളിലേക്കും ഒരു കാലത്ത് തലസ്ഥാന നഗരിയുടെ പകുതിയോളം വന്നിരുന്ന കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ ജനവിഭാഗത്തെ വ്യവസ്ഥാപിതമായി ഉന്മൂലനം ചെയ്ത് സ്വന്തം ജനസംഖ്യയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വെളുപ്പിച്ചെടുത്ത ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ചരിത്രരേഖകളിലേക്കും ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടതുണ്ട്.

എങ്കിലും ആഴമേറിയ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാൽ നിർവ്വചിക്കപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രമാണ് അർജന്റീന. പത്തൊൻപതും ഇരുപതും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങൾ അചഞ്ചലമായ ഒരു പാശ്ചാത്യ പ്രതിച്ഛായ വളർത്തിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ബ്യൂണസ് ഐറിസിന്റെ തെരുവുകൾ തീക്ഷ്ണവും വിപ്ലവകരവുമായ ഒരു പ്രതിസംസ്കാരത്തിന് ജന്മം നൽകുകയായിരുന്നു. ഈ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ ചേതന അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ ആവിഷ്കാരം കണ്ടെത്തിയത് ഡീഗോ അർമാൻഡോ മറഡോണ എന്ന വ്യക്തിത്വത്തിലൂടെയായിരുന്നു. ചേരികളിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന ഫുട്ബോളിന്റെ ഈ പരമാധികാരി തന്റെ ക്യാപ്റ്റൻ പദവിയുടെ അടയാളമെന്നോണം ഇടതുപക്ഷ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയം അഭിമാനത്തോടെ നെഞ്ചേറ്റിയിരുന്നു. ഫിദൽ കാസ്ട്രോയുമായി ദൃഢമായ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചും പാശ്ചാത്യ മേധാവിത്വത്തെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിച്ചും അദ്ദേഹം ഗ്ലോബൽ സൗത്തിന്റെ സംരക്ഷകനായി മാറി. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ധമനികളിൽ ഇന്നും സ്പന്ദിക്കുന്ന ആ വ്യവസ്ഥിതിവിരുദ്ധ വീര്യം അദ്ദേഹം ജനമനസ്സുകളിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി.

ഇന്ന് ഈ വിരോധാഭാസം അതിന്റെ അത്യന്തിക ഘട്ടത്തിലെത്തുകയും ഭൗമരാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങൾ അതിശക്തമായി മാറിമറിയുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മാർക്സിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരി ചെ ഗുവേരയ്ക്ക് ജന്മം നൽകുകയും മറഡോണയെ ആഗോള പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഉയർത്തുകയും ചെയ്ത അതേ രാജ്യം ഇന്ന് അമേരിക്കയോടും ഇസ്രായേലിനോടും തീവ്രമായി ആഭിമുഖ്യം പുലർത്തുന്ന ഒരു തീവ്ര വലതുപക്ഷ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കീഴിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. 2026-ലെ സങ്കീർണ്ണമായ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഗ്ലോബൽ സൗത്തുമായുള്ള തങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ ഐക്യദാർഢ്യം പാടെ ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് യാഥാസ്ഥിതിക പാശ്ചാത്യ മൂല്യങ്ങളുടെ വക്താക്കളായി മാറുകയും, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ ഒരു ധ്രുവീകരണ ശക്തിയായി അർജന്റീന സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

തങ്ങളുടെ ആഫ്രിക്കൻ പാരമ്പര്യത്തെ ബോധപൂർവ്വം തുടച്ചുനീക്കാൻ ശ്രമിച്ച ചരിത്രവും, മറഡോണയുടെ വിപ്ലവവീര്യത്തിന്റെ നിഴലുകളും, ഇന്നത്തെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അർജന്റീനയുടേത് കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഒരു ദേശീയ സ്വത്വമാണെന്ന് വ്യക്തമാകും. വംശീയത, തീവ്ര രാഷ്ട്രീയം, മാറിമറിയുന്ന സഖ്യങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ അർജന്റീനയുടെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ എഴുത്ത്, അവർ കെട്ടിപ്പടുത്ത മിഥ്യാധാരണകളെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

‘ബ്ലാങ്കിയാമിന്റോ’: അർജന്റീനയുടെ വ്യവസ്ഥാപിത വംശീയ ശ്വേതവൽക്കരണം

അന്താരാഷ്ട്ര ഫുട്ബോൾ ആരാധകർ അർജന്റീനയുടെ ദേശീയ ടീമിന്റെ മത്സരം വീക്ഷിക്കുമ്പോൾ, തികച്ചും പ്രകടമായ ഒരു ജനസംഖ്യാപരമായ വൈപരീത്യം അവർ പലപ്പോഴും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാറുണ്ട്. ആ ടീമിൽ ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും ശ്വേതവർഗ്ഗക്കാർ മാത്രമാണ് ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ബ്രസീൽ, കൊളംബിയ, ഉറുഗ്വേ തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക അയൽരാജ്യങ്ങൾ അണിനിരത്തുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന കളിക്കാരുടെ നിരയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇത് തികച്ചും വിപരീതമായ ഒരു ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്. അറ്റ്ലാന്റിക് കടൽ കടന്നുള്ള അടിമക്കച്ചവടം തെക്കേ അമേരിക്കയുടെ ഈ തെക്കൻ മേഖലയെ സ്പർശിക്കാതെ കടന്നുപോയി എന്നാണ് പല സാധാരണ നിരീക്ഷകരും തെറ്റായി അനുമാനിക്കുന്നത്. ഈ അനുമാനം പൂർണ്ണമായും അസത്യമാണ്. ആഫ്രോ-അർജന്റീനിയൻ കളിക്കാരുടെ ദൃശ്യപരമായ ഈ അഭാവം ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ യാദൃച്ഛികതയല്ല. മറിച്ച്, ദേശീയ ചരിത്രാഖ്യാനത്തിൽ നിന്ന് കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം പൂർണ്ണമായും നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്യുന്നതിനായി ബോധപൂർവ്വം വിഭാവനം ചെയ്ത ഒരു സാമൂഹികശാസ്ത്രപരമായ പദ്ധതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള പരിണതഫലമാണത്.

പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ആഫ്രിക്കൻ വംശജർ അവിടുത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ വിപുലമായ ഒരു ജനസംഖ്യാപരമായ മുഖ്യഘടകമായിരുന്നു. സ്പാനിഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ, ബ്യൂണസ് ഐറിസ് അടിമക്കച്ചവടത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന തുറമുഖമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. 1816-ൽ രാജ്യം സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോഴേക്കും, പ്രധാന നഗരകേന്ദ്രങ്ങളിലെ ജനസംഖ്യയുടെ മുപ്പത് മുതൽ അമ്പത് ശതമാനം വരെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ നിവാസികളായിരുന്നു. കോർഡോബ, സാന്തിയാഗോ ഡെൽ എസ്തേരോ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളും തലസ്ഥാന നഗരിയും ആഴത്തിലുള്ള ബഹുസാംസ്കാരികത പുലർത്തിയിരുന്നു. ആഫ്രോ-അർജന്റീനക്കാർ കൈപ്പണിക്കാരായും സൈനികരായും തൊഴിലാളികളായും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു പോന്നു. പ്രാരംഭ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ അവർ ഒരു അടിസ്ഥാന ഘടകമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അടുത്ത ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ, ചടുലമായിരുന്ന ഈ സമൂഹം വ്യവസ്ഥാപിതമായി ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി.

ജനസംഖ്യാപരമായ ഈ ഹ്രസീകരണ പ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചത് യുദ്ധക്കളങ്ങളിലായിരുന്നു. പുതുതായി രൂപീകൃതമായ ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ അതിർത്തികൾ സുരക്ഷിതമാക്കാനും വ്യാപിപ്പിക്കാനും പോരാടിയപ്പോൾ, ഭരണാധികാരികൾ ആഫ്രോ-അർജന്റീനിയൻ പുരുഷന്മാരെ ആനുപാതികമല്ലാത്ത വിധം നിർബന്ധിത സൈനിക സേവനത്തിന് വിധേയമാക്കി. കഠിനമായ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര യുദ്ധങ്ങളിൽ ഉടനീളം ഈ സൈനികർ നിരന്തരം മുൻനിരകളിൽ തന്നെയാണ് വിന്യസിക്കപ്പെട്ടത്. പിന്നീട്, 1864 മുതൽ 1870 വരെ പരാഗ്വേയ്ക്കെതിരെ നടന്ന ട്രിപ്പിൾ അലയൻസ് യുദ്ധത്തിൽ അവർക്ക് വിനാശകരമായ കൂട്ടമരണങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ സൈനിക തന്ത്രം ഫലപ്രദമായി ഒരു ഇരട്ട ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റി. അത് വിദേശ ശത്രുക്കൾക്കെതിരെ പോരാടുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, യുദ്ധക്കളത്തിലെ നിരന്തരമായ നാശനഷ്ടങ്ങളിലൂടെ രാജ്യത്തിനകത്തെ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ പുരുഷ ജനസംഖ്യയെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാനും സഹായിച്ചു.

യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്ന് അതിജീവിച്ചവർക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ നേരിടേണ്ടി വന്നത് സമാനമായ മാരക സാഹചര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഭരണകൂടപരമായ വംശീയത കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരുടെ സമൂഹത്തെ തലസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ടതും ദരിദ്രവുമായ ജനവാസമേഖലകളിലേക്ക് ഒതുങ്ങാൻ നിർബന്ധിതമാക്കി. ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ അടിസ്ഥാന ശുചിത്വ-ശുദ്ധജല അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും അപ്രാപ്യമായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ കഠിനമായ കോളറ രോഗബാധ ഉണ്ടായപ്പോൾ, ആ മഹാമാരി അവഗണിക്കപ്പെട്ട ഈ പ്രദേശങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തുതരിപ്പണമാക്കി. 1871-ലെ ഭയാനകമായ മഞ്ഞപ്പനി മഹാമാരിയുടെ സമയത്താണ് ഈ നാശം അതിന്റെ അത്യന്തിക ഘട്ടത്തിലെത്തിയത്. സമ്പന്നരായ ഉപരിവർഗ്ഗക്കാർ സുരക്ഷിതമായ വടക്കൻ പുറംനഗരങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തപ്പോൾ, ആഫ്രോ-അർജന്റീനക്കാർ രോഗബാധിത പ്രദേശങ്ങളിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിപ്പോകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ ഉയർന്ന മരണനിരക്ക് ആ സമൂഹത്തെ ശാശ്വതമായി തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

ഈ ദുരന്തങ്ങളുടെ അനന്തരഫലമായി, ഭരണകൂടം ‘ബ്ലാങ്കിയാമിന്റോ’ അഥവാ വെളുപ്പിക്കൽ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഔദ്യോഗിക നയത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. സ്വാധീനശക്തിയുള്ള നേതാക്കൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രസിഡന്റ് ഡൊമിംഗോ ഫൗസ്റ്റിനോ സർമിയന്റോ, ആധുനികതയെയും പുരോഗതിയെയും യൂറോപ്യൻ നാഗരികതയുമായി മാത്രമാണ് സമന്വയിപ്പിച്ചത്. അവർ തദ്ദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളെയും കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരെയും ദേശീയ വികസനത്തിനുള്ള തടസ്സങ്ങളായി വിലയിരുത്തി. രാജ്യത്തിന്റെ വംശീയ ഘടനയെ ഭൗതികമായി മാറ്റുന്നതിനായി, വൻതോതിലുള്ള യൂറോപ്യൻ കുടിയേറ്റത്തെ ഭരണകൂടം വലിയ തോതിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകുകയും ചെയ്തു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഇറ്റലിക്കാരും സ്പെയിൻകാരും ജർമ്മൻകാരും അവിടുത്തെ തുറമുഖങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അവശേഷിക്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങളെ ജീവശാസ്ത്രപരമായും സാംസ്കാരികമായും ലഘൂകരിച്ച്, പുതുതായി നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ഒരു ശ്വേതവർഗ്ഗ ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ലയിപ്പിച്ചു കളയുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യം.

ഈ സാമൂഹികശാസ്ത്രപരമായ പദ്ധതിയുടെ അന്തിമഘട്ടം എന്നത് രേഖാപരമായ ഉന്മൂലനമായിരുന്നു. യുദ്ധങ്ങൾ കാരണം ആഫ്രോ-അർജന്റീനിയൻ പുരുഷന്മാർക്ക് കടുത്ത ക്ഷാമം നേരിട്ടതിനാൽ, അവിടുത്തെ പല കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ സ്ത്രീകളും പുതുതായി എത്തിയ യൂറോപ്യൻ തൊഴിലാളികളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. തുടർന്നുവന്ന തലമുറകളിൽ, അവരുടെ സമ്മിശ്ര വംശജരായ പിൻഗാമികൾ വിശാലമായ സമൂഹത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചുചേർന്നു. ദേശീയ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പിൽ നിന്ന് വംശീയ വർഗ്ഗീകരണങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി നീക്കം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഭരണകൂടം ഈ അപ്രത്യക്ഷമാകലിന് ആക്കം കൂട്ടി. ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ രാജ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും ശ്വേതവർഗ്ഗ രാഷ്ട്രമായി പ്രഖ്യാപിച്ചതിലൂടെ, ഭരണകൂടം ആഫ്രോ-അർജന്റീനക്കാരെ സാമൂഹിക സ്മൃതിയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി തുടച്ചുനീക്കി. എങ്കിലും, അവരുടെ സംസ്കാരം നിഴലുകളിൽ അതിജീവിച്ചു. അർജന്റീനയുടെ ആത്മാവായി ആഗോളതലത്തിൽ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന പ്രശസ്തമായ ‘ടാംഗോ’ നൃത്തം, യഥാർത്ഥത്തിൽ അടിമകളാക്കപ്പെട്ട ആഫ്രിക്കക്കാർ രൂപം നൽകിയ ‘കാൻഡോംബെ’ താളങ്ങളിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വികസിച്ചുവന്നതാണ്. ജനത തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, അവരെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാൻ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത യൂറോപ്യൻ സ്വത്വത്തിന് അടിത്തറ പാകുന്നതിനായി അവരുടെ കലാപരമായ പാരമ്പര്യം ഇവിടെ പൂർണ്ണമായും അപഹരിക്കപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.

പാശ്ചാത്യശക്തികൾക്കെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളി: മറഡോണയും പ്രതിരോധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അർജന്റീനിയൻ ഭരണകൂടം ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ പരിഷ്കൃതമായ ഒരു യൂറോപ്യൻ കേന്ദ്രീകൃത സ്വത്വം വിജയകരമായി നിർമ്മിച്ചെടുത്തുവെങ്കിൽ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്യൂണസ് ഐറിസിന്റെ തെരുവുകൾ അതിന്റെ അത്യന്തികമായ കലാപത്തിനാണ് ജന്മം നൽകിയത്. ഈ സാംസ്കാരിക പ്രതി-ആഖ്യാനം ഡീഗോ അർമാൻഡോ മറഡോണ എന്ന വ്യക്തിത്വത്തിലൂടെ മാനുഷിക രൂപം പ്രാപിച്ചു. തലസ്ഥാന നഗരിയുടെ തെക്കൻ അതിർത്തിയിലുള്ള വില്ല ഫിയോറിതോ എന്ന ചേരിപ്രദേശത്തെ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് ജനിച്ചുവീണ മറഡോണ, രാജ്യത്തെ പരമ്പരാഗതമായി ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന പരിഷ്കൃതരായ ശ്വേതവർഗ്ഗ ഉപരിവർഗ്ഗത്തിന്റെ കേവല വിരുദ്ധരൂപമായിരുന്നു. ഭരണവർഗ്ഗത്താൽ ചരിത്രപരമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന, ഇരുണ്ട ചർമ്മമുള്ളവരും സമ്മിശ്ര വംശജരുമായ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിലാണ് അദ്ദേഹം അഭിമാനപൂർവ്വം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നത്. സമ്പന്ന വ്യവസ്ഥിതി ഈ ജനവിഭാഗങ്ങളെ പലപ്പോഴും സാമൂഹിക ബഹിഷ്കൃതരായി അവജ്ഞയോടെ മുദ്രകുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ജനസാമാന്യത്തിന് മറഡോണ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന പോരാട്ടങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമായി മാറുകയും, ചേരികളിൽ നിന്ന് പോലും ലോകോത്തര പ്രതിഭകൾക്ക് വളർന്നുവരാനാകുമെന്ന് കാണിച്ചുതരികയും ചെയ്തു.

മറഡോണ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് ആ കായികവിനോദത്തെ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധത്തിനുള്ള ഒരു ആയുധമായി അദ്ദേഹം പരിവർത്തിപ്പിച്ചു. 1986-ലെ ഫിഫ ലോകകപ്പ് ക്വാർട്ടർ ഫൈനലിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിനെതിരെ നടന്ന മത്സരത്തിലാണ് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം വ്യക്തമായി പ്രകടമായത്. അർജന്റീനയിൽ മാൽവിനാസ് യുദ്ധം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഫോക്ക്‌ലാൻഡ് യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടനോട് രാജ്യം അപമാനകരമായ സൈനിക പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങി കൃത്യം നാല് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഈ മത്സരം നടന്നത്. അർജന്റീനിയൻ ജനതയ്ക്ക് ആ സംഘർഷം ഏൽപ്പിച്ച മാനസിക മുറിവുകൾ അപ്പോഴും ഉണങ്ങാത്തതും അത്യന്തം വേദനാജനകവുമായിരുന്നു. മറഡോണ ഫുട്ബോൾ മൈതാനത്തെ പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു പ്രതികാര വേദിയാക്കി മാറ്റി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ ഗോൾ ആയ കുപ്രസിദ്ധമായ “ഹാൻഡ് ഓഫ് ഗോഡ്” ഒരു ശക്തമായ സാമ്രാജ്യത്തെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം കബളിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തന്ത്രശാലിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരുന്നു, സാമർത്ഥ്യവും ധൈര്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു മികച്ച ചെറുത്തുനിൽപ്പായിരുന്നു അത്. സമഗ്രമായ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രതിരോധ വ്യൂഹത്തെ ഭേദിച്ച് മുന്നേറിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഗോൾ, കായിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വ്യക്തിഗത ഗോളായി ഇന്നും കൊണ്ടാടപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ മറഡോണ തന്റെ നാട്ടുകാർക്ക് സഞ്ചിത വികാര വിരേചനത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവം സമ്മാനിക്കുകയും, ഒരു കായിക പരിപാടിയെ ഗ്ലോബൽ സൗത്തിന് മുഴുവൻ മാതൃകയായ അധിനിവേശവിരുദ്ധ പ്രതികാരത്തിന്റെ വിജയകരമായ ആവിഷ്കാരമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു.

തന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശസ്തി വർദ്ധിച്ചപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയമായി നിഷ്പക്ഷത പാലിക്കാൻ മറഡോണ വിസമ്മതിച്ചു, ഈ നിലപാട് ഫുട്ബോൾ അധികാരികളെയും പാശ്ചാത്യ മാധ്യമ കോർപ്പറേഷനുകളെയും വളരെയധികം അസ്വസ്ഥരാക്കി. അതിനുപകരം ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ വിപ്ലവ ഇടതുപക്ഷവുമായി വ്യക്തമായി ആഭിമുഖ്യം പുലർത്താനാണ് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്. ഈ ആശയപരമായ പ്രതിബദ്ധത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്ഥിരമായി ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. തന്റെ വലതു കൈയ്യിൽ അർജന്റീനിയൻ മാർക്സിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരിയായ ഏണസ്റ്റോ ചെ ഗുവേരയുടെ ചിത്രവും ഇടതു കാലിൽ ക്യൂബൻ നേതാവ് ഫിദൽ കാസ്ട്രോയുടെ ചിത്രവും അദ്ദേഹം പച്ചകുത്തിയിരുന്നു. ഈ അടയാളങ്ങൾ വെറുമൊരു ബാഹ്യമായ ഫാഷൻ പ്രഖ്യാപനങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവ ആഴത്തിലുള്ള ദാർശനിക സമന്വയത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. കായികരംഗത്തെ വ്യവസ്ഥാപിത ഘടനകൾക്കെതിരെയുള്ള തന്റെ സ്വന്തം പോരാട്ടങ്ങളും ഈ ചരിത്രപുരുഷന്മാർ നയിച്ച വിശാലമായ സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സമാനമായ ഒരു ആത്മബന്ധം മറഡോണ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

ഫിദൽ കാസ്ട്രോയുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം വെറും ആശയപരമായ ആരാധനയ്ക്കുമപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചതായിരുന്നു. രണ്ടായിരങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിൽ, മറഡോണ ജീവന് ഭീഷണിയായ മയക്കുമരുന്ന് ആസക്തിയോട് പോരാടുകയും യൂറോപ്യൻ ക്ലിനിക്കുകളാൽ തിരസ്കരിക്കപ്പെടുകയും അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളാൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, കാസ്ട്രോ അദ്ദേഹത്തെ ക്യൂബത്തിലേക്ക് നിരുപാധികമായി ക്ഷണിച്ചു. ക്യൂബൻ ഭരണകൂടം ഈ ഫുട്ബോൾ താരത്തിന് അത്യാധുനികമായ വൈദ്യചികിത്സയും പൂർണ്ണമായ സ്വകാര്യതയും രോഗവിമുക്തി നേടുന്നതിനുള്ള സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷവും നൽകി. ഹവാനയിലെ തന്റെ ദീർഘകാല താമസത്തിനിടയിൽ മറഡോണ കാസ്ട്രോയുമായി രാത്രികാലങ്ങളിൽ ദീർഘമായ ദാർശനിക ചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ആ വിപ്ലവ നേതാവിനെ തന്റെ രണ്ടാം പിതാവായി വിശേഷിപ്പിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ബന്ധം വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. 2016-ൽ കാസ്ട്രോ അന്തരിച്ചപ്പോൾ മറഡോണ പരസ്യമായി പൊട്ടിക്കരയുകയും, ആ നഷ്ടം സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളുടെ മരണത്തിന് സമാനമായ വലിയ മാനസികാഘാതമാണ് തനിക്ക് ഏൽപ്പിച്ചതെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആഗോള വേദിയിൽ പാശ്ചാത്യ മേധാവിത്വത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതിനായി മറഡോണ തന്റെ അഗാധമായ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനം നിരന്തരം ഉപയോഗിച്ചു പോന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ വിദേശനയങ്ങളുടെയും ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ ചരിത്രപരമായ ഇടപെടലുകളുടെയും തീവ്രമായ ഒരു വിമർശകനായി അദ്ദേഹം മാറി. 2005-ൽ അർജന്റീനിയൻ നഗരമായ മാർ ഡെൽ പ്ലാറ്റയിൽ നടന്ന സമ്മിറ്റ് ഓഫ് ദി അമേരിക്കാസ് സമ്മേളനത്തിലാണ് ഈ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അതിന്റെ പരകോടിയിലെത്തിയത്. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ജോർജ്ജ് ബുഷിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കാൻ വെനസ്വേലയുടെ ഹ്യൂഗോ ചാവേസ്, ബൊളീവിയയുടെ ഇവോ മൊറാലസ് തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക ഇടതുപക്ഷ നേതാക്കളോടൊപ്പം മറഡോണ തോളോട് തോൾ ചേർന്നു നിന്നു. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റിനെ യുദ്ധക്കുറ്റവാളിയായി മുദ്രകുത്തുന്ന കുപ്പായം ധരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തെരുവുകളിൽ ബൃഹത്തായ റാലികൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുകയും, തെക്കേ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി അടിമപ്പെടുത്തുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ച സ്വതന്ത്ര വ്യാപാര കരാറുകളെ ശക്തമായി അപലപിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഐക്യദാർഢ്യം സ്വന്തം ഭൂഖണ്ഡത്തിന് പുറത്തുള്ള മർദ്ദിത ജനവിഭാഗങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരുന്നു. പാലസ്തീൻ വിമോചനത്തിന്റെ ശക്തനായ വക്താവായിരുന്ന അദ്ദേഹം, അന്താരാഷ്ട്ര നയതന്ത്രജ്ഞരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളിൽ പാലസ്തീൻ ജനതയോടുള്ള തന്റെ വൈകാരിക കൂറ് പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു, ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ മറ്റെല്ലാ ആഗോള കായിക പ്രതിഭകളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തെ വേറിട്ടു നിർത്തിയ ഒരു നിലപാടായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗത്തിന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും, മറഡോണയുടെ രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യം അർജന്റീനിയൻ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ സജീവവും ചടുലവുമായ ഒരു ശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. രാജ്യത്തെ ശക്തമായ യൂണിയനുകളുള്ള തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിനും സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾക്കും ഇന്നും പ്രചോദനം നൽകുന്ന പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഒരു മാതൃകയാണ് അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചത്. കടുത്ത സാമ്പത്തിക അസ്ഥിരതയും മാറിമറിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, മറഡോണയുടെ ഓർമ്മകൾ ജനകീയ പരമാധികാരത്തിന്റെയും ഉപരിവർഗ്ഗ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിരോധത്തിന്റെയും ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി വർത്തിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര സഖ്യകക്ഷികൾക്ക് മുന്നിൽ സമ്പന്നവും പാശ്ചാത്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ബാഹ്യമോടി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഭരണകൂടം നിരന്തരം ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, മറഡോണ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ചേരികളുടെ വീര്യം അർജന്റീനയുടെ വിപ്ലവകരവും സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധവുമായ ആത്മാവിനെ അത്രയെളുപ്പം അടിച്ചമർത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു. ഒരു കായികതാരത്തിന് ശബ്ദമില്ലാത്തവരുടെ ശബ്ദമായി മാറാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു, വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള ശാശ്വതമായ ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രതീകമായി തന്റെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു.

നയതന്ത്ര ശാസനകളും ജനകീയ പ്രതിരോധവും: അർജന്റീനയിലെ ആഭ്യന്തര പ്രതിസന്ധി

ആധുനിക അർജന്റീനയുടെ രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം മറഡോണ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ ഐക്യദാർഢ്യത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു വിപര്യയത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആ രാജ്യം ചേരിചേരാ നിലപാടിനും ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ പ്രാദേശിക ഉദ്ഗ്രഥനത്തിനും വികസ്വര രാഷ്ട്രങ്ങളുമായുള്ള നയതന്ത്ര ഐക്യദാർഢ്യത്തിനും മുൻഗണന നൽകിയിരുന്ന പെറോണിസ്റ്റ് വിദേശനയ തത്ത്വങ്ങളാണ് അനുവർത്തിച്ചുപോന്നിരുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, വലതുപക്ഷ ജനപ്രിയതാവാദിയായ ഹാവിയർ മിലെയുടെ അധികാരപ്രാപ്തി ഈ പരമ്പരാഗത ചട്ടക്കൂടുകളെ പാടെ തകിടം മറിക്കുകയും, തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ പാശ്ചാത്യ താല്പര്യങ്ങളുടെ ആക്രമണോത്സുകമായ ഒരു മുൻനിര താവളമായി രാജ്യത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന തീവ്രമായ ഒരു പുനർക്രമീകരണത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുകയും ചെയ്തു.

ഈ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനത്തിന്റെ അന്തർധാര എന്നത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളോടും ഇസ്രായേലിനോടും പുലർത്തുന്ന വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ആഭിമുഖ്യമാണ്. ദശാബ്ദങ്ങളായി രാജ്യം പുലർത്തിപ്പോന്ന ജാഗ്രതയോടെയുള്ള നയതന്ത്ര നിഷ്പക്ഷതയെ സജീവമായി ലംഘിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ഭരണമാതൃക ജൂഡോ-ക്രിസ്ത്യൻ മൂല്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണമാണെന്ന് മിലെ പലപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭരണകൂടം വാഷിംഗ്ടണുമായി അടുത്ത ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും, അമേരിക്കൻ കോർപ്പറേറ്റ് നിക്ഷേപങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട് ചൈനയുമായുള്ള പ്രധാന അടിസ്ഥാനസൗകര്യ വികസന പങ്കാളിത്തങ്ങൾ നിർത്തിവെക്കുകയും ചെയ്തു.

പശ്ചിമേഷ്യൻ നയങ്ങളിലാണ് ഈ വ്യതിയാനം ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രകടമായത്, അവിടെ അർജന്റീന തങ്ങളുടെ ദീർഘകാലമായുള്ള സമതുലിത സമീപനം പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിൽ പലസ്തീൻ രാഷ്ട്ര പദവിക്ക് അംഗീകാരം നൽകുന്നതിനെതിരെ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയും, അർജന്റീനിയൻ നയതന്ത്ര കാര്യാലയം ജറുസലേമിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള വിവാദപരമായ തീരുമാനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചും ഈ സർക്കാർ വാർത്തകളിൽ ഇടംനേടി. ഈ സഖ്യത്തിന് ഔദ്യോഗികവും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ രൂപം നൽകുന്നതിനായി ഭരണകൂടം ഐസക് ഉടമ്പടികൾ എന്ന പ്രാദേശിക നയതന്ത്ര ചട്ടക്കൂട് അവതരിപ്പിച്ചു, ഇത് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രഹസ്യാന്വേഷണ സുരക്ഷാ ശൃംഖലകളെ ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നതിനെ ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ളതാണ്.

ഈ ശക്തമായ ദിശാമാറ്റം അർജന്റീനയെ അതിന്റെ പ്രാദേശിക അയൽരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഫലപ്രദമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയും ഗ്ലോബൽ സൗത്തിനുള്ളിൽ രാജ്യത്തെ ഒരു ഭൗമരാഷ്ട്രീയ പ്രതിയോഗിയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. തീവ്ര വലതുപക്ഷ പാശ്ചാത്യ പ്രസ്താവനകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ, ബ്യൂണസ് ഐറിസ് മെർകോസൂർ പോലുള്ള തെക്കേ അമേരിക്കൻ വ്യാപാര കൂട്ടായ്മകൾക്കുള്ളിൽ വലിയ തോതിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിരവധി വികസ്വര രാജ്യങ്ങൾ പങ്കിടുന്ന അധിനിവേശവിരുദ്ധ സമവായത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം അകന്നുമാറുകയും ചെയ്തു. ഏഷ്യയിലെയും ആഫ്രിക്കയിലെയും വളർന്നുവരുന്ന സാമ്പത്തിക ശക്തികളുമായുള്ള സഹകരണ ബന്ധങ്ങളെ നേരിട്ട് വിച്ഛേദിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രിക്സ് സഖ്യത്തിൽ ചേരാനുള്ള ക്ഷണം ഔദ്യോഗികമായി നിരസിക്കാൻ പോലും രാജ്യം തയ്യാറായി. വിമർശകർ രാജ്യത്തിന്റെ ഈ പുതിയ നിലപാടിനെ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വെളുപ്പിക്കൽ നയങ്ങളുടെ ആധുനികവും നയതന്ത്രപരവുമായ പ്രതിധ്വനിയായിട്ടാണ് വീക്ഷിക്കുന്നത്; നിലവിലെ നേതൃത്വം ഒരു തെക്കേ അമേരിക്കൻ രാജ്യത്തെ തങ്ങൾക്ക് ഒട്ടും അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ഒരു പാശ്ചാത്യ വാർപ്പുമാതൃകയിലേക്ക് വീണ്ടും നിർബന്ധിച്ച് തളച്ചിടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആക്രമണോത്സുകമായ അന്താരാഷ്ട്ര നിലപാടുകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, ഔദ്യോഗിക ഭരണകൂട നയവും പൊതുജനാഭിപ്രായവും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള ഭിന്നത നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. സമഗ്രമായ ആഭ്യന്തര അഭിപ്രായ സർവേകൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് അർജന്റീനിയൻ പൗരന്മാരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇത്തരം വിദേശ ഇടപെടലുകളെ എതിർക്കുന്നു എന്നാണ്; ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഏറെ അകലെയുള്ള സംഘർഷങ്ങളിൽ കക്ഷിചേരുന്ന ഈ പെട്ടെന്നുള്ള നയം ബാഹ്യമായ ആപത്തുകൾക്ക് വഴിതെളിക്കുന്ന അനാവശ്യമായ ഒരു സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. ഒരു ആഗോള പ്രത്യയശാസ്ത്ര യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാനുള്ള ജനവിധിയല്ല ആഭ്യന്തര വോട്ടർമാർ ഭരണകൂടത്തിന് നൽകിയത്. മറിച്ച്, ഉയർന്നുവരുന്ന പണപ്പെരുപ്പവും ദാരിദ്ര്യനിരക്കും ഒരു ചരിത്രപരമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള കടുത്ത അസഹ്യാവസ്ഥയിൽ നിന്നാണ് പൗരന്മാർ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയത്.

അതിനാൽ തന്നെ, ബ്യൂണസ് ഐറിസിന്റെ തെരുവുകൾ തുടർച്ചയായ ഒരു സമരവേദിയായി അവശേഷിക്കുന്നു. ക്രൂരമായ ആഭ്യന്തര ചെലവുചുരുക്കൽ നടപടികളിലുള്ള തങ്ങളുടെ രോഷം തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും മനുഷ്യാവകാശ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ തലസ്ഥാന നഗരി പതിവായി സ്തംഭനാവസ്ഥയിലാകുന്നു. ജനസംഖ്യയുടെ അടിയന്തിര ഭൗതിക ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മുകളിലായി ഭരണകൂടം വിദേശ പടയോട്ടങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്നുവെന്ന് തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ പൗരന്മാർ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനാൽ, ഈ പ്രകടനങ്ങളിൽ സാമ്പത്തിക അതിജീവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ ആകുലതകൾ പലപ്പോഴും വിദേശനയത്തോടുള്ള എതിർപ്പുമായി ലയിച്ചുചേരുന്നു. ഭരണകൂടം ഔദ്യോഗിക നയതന്ത്ര സന്ദേശങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടാകാം, എന്നാൽ തെരുവുകളുടെ സ്വതന്ത്ര വീര്യം അർജന്റീനയുടെ യഥാർത്ഥ ശബ്ദമായി തുടരുന്നു.