മഹ്മൂദ് മംദാനി
(കാമ്പസ് അലൈവും എസ് ഐ ഒ കേരളയും സംയുക്തമായി ‘The Making and Unmaking of Permanent Minorities’ എന്ന തലക്കെട്ടിൽ സംഘടിപ്പിച്ച പരിപാടിയിലെ മഹ്മൂദ് മംദാനിയുടെ സംസാരം)
നിങ്ങളെ പോലുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുമായി സംസാരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചതിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. നിങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇന്ത്യയിൽ ന്യൂനപക്ഷമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നവരാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു – മുസ്ലിം ന്യൂനപക്ഷം. എന്റെ പുസ്തകം മുസ്ലിം ന്യൂനപക്ഷത്തെക്കുറിച്ചോ ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചോ അല്ല. എന്നാൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിം എന്ന നിലയിൽ ഈ പുസ്തകത്തിന് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ഒരു പ്രതിധ്വനി സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം നിങ്ങളിൽ നിന്നത് കേൾക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. അടുത്ത അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഞാൻ “കുടിയേറ്റക്കാരനും നാട്ടുകാരനുമല്ല’’ (Neither settlers nor Natives) എന്ന എന്റെ പുസ്തകത്തിലെ പ്രധാന വാദങ്ങളുടെ ഒരു അവലോകനം നൽകുന്നതാണ്. ഇത് ദേശീയ-രാഷ്ട്രത്തെക്കുറിച്ചും പോസ്റ്റ്-കൊളോണിയൽ ആധുനികതയെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ഒരു പുസ്തകമാണ്, ദേശീയ-രാഷ്ട്രത്തിന്റെ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയോടെയാണ് ആമുഖം ആരംഭിക്കുന്നത്; നോൺ-ലിബറലും ലിബറലും. 1492-ൽ ഐബീരിയയിലാണ് ദേശീയ-രാഷ്ട്രം പിറന്നത്. അതിന്റെ അജണ്ട ഒരൊറ്റ മുദ്രാവാക്യത്താൽ സംഗ്രഹിച്ചു; ‘ഒരു രാജ്യം, ഒരു ജനത, ഒരു മതം’. ഈ സ്റ്റേറ്റ് പ്രൊജക്റ്റ് അതിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ന്യൂനപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള വംശീയ ഉന്മൂലന പ്രക്രിയകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു, പ്രത്യേകിച്ച് മുസ്ലീങ്ങളുടെയും ജൂതന്മാരുടെയും. യൂറോപ്പിൽ മതയുദ്ധങ്ങളുടെ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമായിരുന്നു ഇതെല്ലാം. ഇത് തന്നെയായിരുന്നു ആദ്യ ഘട്ടം; നോൺ-ലിബറൽ ഘട്ടം. ദേശീയ രാഷ്ട്ര രൂപീകരണത്തിൽ, മതയുദ്ധങ്ങൾക്കുള്ള ലിബറൽ പരിഹാരം 1648-ലെ വെസ്റ്റ്ഫാലിയ ഉടമ്പടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. അങ്ങനെ ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ വെസ്റ്റ്ഫാലിയയിൽ ജനിച്ചു; സ്വദേശത്ത് മതപരമായ സഹിഷ്ണുതയും വിദേശത്ത് പരമാധികാരത്തിന്റെ പരസ്പര ഉറപ്പും.
സഹിഷ്ണുതയെക്കുറിച്ചുള്ള ജോൺ ലോക്കിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് ലിബറൽ പരിഹാരം മുന്നോട്ട് വച്ചത്. അതായത് മാർപ്പാപ്പയുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിന് പുറത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും അധികാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ കാത്തോലിക്കർ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മാത്രമേ അവർക്ക് ഒരിടം അനുവദിക്കപ്പെടുകയുള്ളു എന്ന അവസ്ഥ. ദേശ-രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ലിബറൽ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പ്രധാന തത്വം ലോക്ക് രൂപപ്പെടുത്തിയത് ഇങ്ങനെയാണ്; ദേശീയ രാഷ്ട്രം എന്ന ലിബറൽ ആശയം ഭൂരിപക്ഷത്തെയും ന്യൂനപക്ഷത്തെയും പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വങ്ങളാക്കി മാറ്റി; ന്യൂനപക്ഷത്തിന് പങ്കുചേരാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിൽ പരമാധികാരം ഭൂരിപക്ഷത്തിന് മാത്രം അനുവദിക്കപ്പെട്ടു. പരമാധികാരികളല്ലാത്ത ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കൊപ്പം പരമാധികാരങ്ങളെല്ലാമുള്ള ഭൂരിപക്ഷം എന്ന സങ്കൽപ്പമാണ് ലിബറൽ സിദ്ധാന്തത്തിലെ യഥാർത്ഥ പാപം. യു.എസിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലേക്കും നാസി ജർമ്മനിയിലേക്കും ഒടുവിൽ ഇസ്രായേലിലേക്കും പുറപ്പെട്ട പല തരത്തിലുള്ള പൗരന്മാരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഈ പുസ്തകത്തിൽ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു; അതേ സമയം, പരമാധികാരവും പരമാധികാരമില്ലാത്തതുമായ പൗരന്മാർ തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ വേർതിരിവ് ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരവും നിയമപരവുമായ വ്യത്യാസത്തിൽ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയ ഒരു ജ്ഞാനശാസ്ത്ര പദ്ധതിയുടെ നിർമ്മാണവും പുസ്തകം ചർച്ചക്ക് വിധേയമാക്കുന്നു. മതഗ്രൂപ്പുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വംശങ്ങളും ഗോത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നാഗരിക വ്യത്യാസങ്ങളായി വികസിച്ചു. സുഡാനിലെ അധ്യായത്തിൽ ഈ വികസനം കുറച്ച് വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്. ആധുനിക കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ ഉടമ എന്ന നിലയിൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനെക്കുറിച്ചും പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ ആധുനിക കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ പ്രധാന സ്ഥാപനങ്ങൾ കെട്ടിച്ചമച്ച ഒരു സൈറ്റായി ആദ്യ അധ്യായം ഇന്ത്യൻ സംവരണത്തെ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു. ആധുനിക ദേശ-രാഷ്ട്ര നിർമ്മാണത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായ വയലൻസിനെയും കൂടി രേഖപെടുത്തുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണിത്. ന്യൂറംബർഗ് ജനകീയമാക്കിയതും ഇന്ന് ഐ.സി.സി (ICC) ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചതുമായ ക്രിമിനൽ മാതൃക പിന്തുടരുന്ന പോസ്റ്റ് കൊളോണിയൽ രാജ്യങ്ങളിൽ, വ്യക്തികൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ക്രിമിനൽ പ്രോജക്റ്റിന്റെ അനന്തരഫലമായാണ് violence നെ നമ്മൾ പൊതുവിൽ കരുതുന്നത്. അതോ ഇതൊരു രാഷ്ട്രീയ പദ്ധതിയായി കരുതണോ? വർണ്ണവിവേചനത്തിനു ശേഷമുള്ള ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയുടെ ആപേക്ഷിക വിജയത്തിൽ നിന്നും ഡിനാസിഫിക്കേഷന്റെ പരാജയത്തിൽ നിന്നും നമുക്ക് എന്ത് പഠിക്കാനാകും?
അവസാനമായി, പുസ്തകം ചോദിക്കുന്നു ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക എന്താണ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് അവസാനത്തെ അധ്യായം ഉത്തരം നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ പരിഹരിക്കാനാകാത്ത ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമായ ഇസ്രായേലിലെയും ഫലസ്തീനിലെയും വിഷയം ഒരു ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ ലെൻസിലൂടെ നോക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. ഇപ്പോൾ ഈ സംഭാഷണത്തിൽ, നാല് വിഷയങ്ങളിൽ അഭിപ്രായം പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ആദ്യം യു എസിനെ ഒരു കേസായി എടുത്തുകൊണ്ട്, കൊളോണിയൽ അധിനിവേശവും വംശീയ ആധിപത്യവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയാനായി ഇന്ത്യക്കാരുടെ മേലുള്ള അധിനിവേശത്തെയും ആഫ്രിക്കക്കാരുടെ മേലുള്ള ആധിപത്യത്തെയും താരതമ്യം ചെയ്യാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിന് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ആധുനിക രീതികളുണ്ട്, ഓരോന്നിനും സമൂലമായ അനന്തരഫലങ്ങളുമുണ്ട്. രണ്ടാമതായി, കുടിയേറ്റക്കാരനും (immigrant) അധിനിവേശക്കാരനും (settler) തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്താണ്? എന്നത് പരിശോധിക്കുന്നു. മൂന്നാമതായി, രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വഴികളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; ഒന്ന് ചരിത്രപരവും അതുകൊണ്ട് തന്നെ മാറ്റത്തിന് വിധേയമാവുന്നതും മറ്റൊന്ന് സ്വാഭാവികവും ശാശ്വതവുമാണ്.
ഐഡന്റിറ്റിയെ ചരിത്രവൽക്കരിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം അത് ഏതെങ്കിലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക രൂപത്തിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്തതായിട്ടുള്ള ഒന്നായി കാണുക എന്നതാണ്. പക്ഷെ, ഐഡന്റിറ്റിയെ ‘സ്വാഭാവിക’മായ ഒന്നായിട്ടും അത്കൊണ്ട് തന്നെ അതിനൊരു ശാശ്വത സ്വഭാവം അനുവദിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും അതിനെ ഒരു ചരിത്രാതീതവും കാലാതീതവുമായ ആവിഷ്കാരമായി കാണുന്നത് പോലെയാണ്.
അവസാനമായി, ദേശ-രാഷ്ട്രത്തിന് ബദൽ തേടുമ്പോൾ ‘ദേശരാഷ്ട്ര’ത്തിലെ ‘ദേശ’ത്തെയും ‘രാഷ്ട്ര’ത്തെയും വേർപെടുത്താൻ ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഇന്ത്യക്കാരെയും യു എസിലെ ആഫ്രിക്കൻ അമേരിക്കക്കാരെയും താരതമ്യം ചെയ്ത് നോക്കാം. പേരുകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങാം ആദ്യം. അമേരിക്കയിലെ പ്രി-കൊളംബിയൻ റസിഡന്റ് കമ്മ്യൂണിറ്റികളെ നമ്മൾ എങ്ങനെ വിളിക്കണം? അവരെ നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാരെന്നാണോ അതോ സ്വദേശികളെന്നാണോ വിളിക്കേണ്ടത്? വാഷിംഗ്ടൺ ഡി സിയിലെ കൊളംബിയൻ കാലഘട്ടത്തിനു മുമ്പുള്ള മ്യൂസിയത്തെ അമേരിക്കൻ ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ മ്യൂസിയം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്, തദ്ദേശീയരായ അമേരിക്കക്കാരുടെ ദേശീയ മ്യൂസിയമായിട്ടല്ല അത് അറിയപ്പെടുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് 1964-ലെ പൗരാവകാശ നിയമം സംവരണവിഷയത്തിൽ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ബാധകമാകാതിരുന്നത്? അതിനായി 1968-ൽ ഒരു പ്രത്യേക ഇന്ത്യൻ പൗരാവകാശ നിയമം പാസാക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ? രണ്ട് നിയമങ്ങളും ഒരുപോലെയല്ല; 1964ലെ നിയമം ഭരണഘടനാപരമായി ബാധ്യസ്ഥമാണ്, എന്നാൽ 1968ലെ ഇന്ത്യൻ നിയമം അങ്ങനെയല്ല.
സംവരണ ഇന്ത്യക്കാർ ഭരണഘടനാപരമായ അർത്ഥത്തിൽ യു എസിലെ പൗരന്മാരല്ല. യു എസിന് മുൻപ് റിസർവേഷനുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സംവരണം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്, അത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി യു എസിന്റെ പ്രദേശത്താണ്. എന്നാൽ ഇത് യു.എസിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയമാണ്. അമേരിക്കയിലെത്തിയ യൂറോപ്യന്മാർ കുടിയേറ്റക്കാരല്ല; അവർ അധിനിവേശക്കാർ ആയിരുന്നു. എന്താണ് വ്യത്യാസം? കുടിയേറ്റക്കാർ നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ ചേരാൻ വരുന്നു, എന്നാൽ അധിനിവേശക്കാർ നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തി സ്വന്തം പരമാധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ വരുന്നു. ഇന്ത്യൻ സംവരണം ഞങ്ങൾ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. 1831-ൽ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ജോൺ മാർഷൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇന്ത്യക്കാർ അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രത്തിലല്ല, മറിച്ച് “ആശ്രിത രാജ്യങ്ങളിൽ” (domestic dependent nations) പെട്ടവരാണ്. മാതൃരാജ്യത്ത് സ്ഥിരമായ ഒരു ആന്തരിക കോളനി സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു വഴി കൂടിയായിരുന്നു ഇത്.
ഇന്ത്യൻ ഗോത്ര പരമാധികാരം (Indian tribal sovereignty) എന്ന പദം കൊളോണിയൽ ആധിപത്യത്തെ മറച്ചുവെക്കുന്നു. നിയമപരമായി, ഇന്ത്യക്കാർക്കുള്ള സംവരണം കോൺഗ്രസിന്റെ വാർഡുകളാണ്. ബ്യൂറോ ഓഫ് ഇന്ത്യൻ അഫയേഴ്സ് (BIA) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ ഫെഡറൽ ബ്യൂറോക്രസിയാണ് റിസർവേഷൻ അധികാരികളുടെ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നത്. ആഫ്രിക്കയിലെ ഏതെങ്കിലും കോളനി ഭരിച്ചിരുന്ന കൊളോണിയൽ ബ്യൂറോക്രസിയിൽ നിന്ന് BIA വ്യത്യസ്തമല്ല. ഇന്ത്യൻ സംവരണം ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ ലിങ്കണിന്റെ സംഭാവനയായിരുന്നു ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരം, പരമാധികാരമില്ലാത്ത സംരക്ഷകരാജ്യത്തോടൊപ്പം ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രം. ജർമ്മനിയിലെ ന്യൂറംബർഗിൽ വംശഹത്യയെ അതിജീവിച്ച ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ഒരു സുപ്രധാന പരിഹാരം നൽകുമെന്ന് ലിങ്കൺ അവകാശപ്പെട്ടു. ജൂതന്മാരെ ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് തുല്യ പൗരന്മാരായി പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിന് പകരം ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരം സ്വീകരിച്ചു. ഏക-രാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി, ഹോളോകോസ്റ്റിനുശേഷം യഹൂദർക്ക് പ്രത്യേക രാഷ്ട്രം എന്ന ആശയം പോസ്റ്റ്-നാസി ജർമ്മനി സ്വീകരിച്ചു.
നാസി പദ്ധതി സൈനികമായി പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് രാഷ്ട്രീയമായി നിലനിന്നു. ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരം എന്നത് നാസിസത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയ്ക്ക് ഒരു നീണ്ട പാട്ടത്തിന് നൽകൽ പോലായി. ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ പതിപ്പ് ഇസ്രായേൽ ഫലസ്തീൻ വിഷയത്തിലാണ്.
തദ്ദേശീയരായ ജനസംഖ്യകളെ കീഴ്പെടുത്തിയ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഫലസ്തീനിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളും അതിന്റെ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യക്കാരെ സംവരണത്തിലേക്ക് ഒതുക്കിയ യു എസിലെന്നപോലെ…
പരമാധികാരത്തിൽ ചിലർ മാത്രം പങ്കാളികളാകുന്ന വ്യത്യസ്ത പൗരത്വം എന്ന ആശയവും അമേരിക്കയിൽ ഉത്ഭവിച്ചു. 1921 വരെ ഇന്ത്യക്കാർ നാഷണൽസ് ആയിരുന്നെങ്കിലും സിറ്റിസെൻ പദവി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനുശേഷം, ഇന്ത്യക്കാരെ സ്വാഭാവിക പൗരനാക്കേണ്ടി (naturalised citizen) വന്നു. അവർ യു.എസ് പൗരന്മാരാകുന്നതിന് മുൻപ് ഇന്ത്യൻ അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ അംഗങ്ങൾ എന്ന നിലയിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാൻ നിർബന്ധിതരായി. കോളനിവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഇന്ത്യക്കാരും ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളും ആധുനിക കാലത്തിലെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത അനുഭവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യക്കാരിൽ നിന്ന് അവരുടെ ഭൂമി നിർബന്ധിതമായി പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ ആഫ്രിക്കൻ അടിമകൾ നിർബന്ധിതമായി അവരുടെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യക്കാരെ കോളനിവത്ക്കരിച്ചപ്പോൾ ആഫ്രിക്കക്കാരെ അടിമകളാക്കി, അവരുടെ മേൽ വംശീയമായി ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. അനന്തരഫലങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. സംവരണ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ആഫ്രിക്കൻ അമേരിക്കക്കാരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയമായി, ദ്വി-രാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യക്കാർ ഒരു സംരക്ഷിത പ്രദേശത്താണ് (protectorate) ഭരിക്കപ്പെടുന്നത്.
ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളെ ഏക-രാഷ്ട്ര (one-state) രാഷ്ട്രീയത്തിനുള്ളിൽ വംശീയമായി വേർതിരിക്കുകയും ആയിരക്കണക്കിന് തോട്ടം (plantation) ഭരണക്രമങ്ങളിൽ നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തു. ജിം ക്രോയ്ക്കും വംശീയ ആധിപത്യത്തിനുമെതിരായ പോരാട്ടത്തിന്റെ വികസനത്തിന് ഏക-രാഷ്ട്ര പരിഹാരം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചട്ടക്കൂട് നൽകി. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഏക-രാഷ്ട്ര ചട്ടക്കൂട് ഒരു പൊതു വിമോചനത്തിനായുള്ള സഖ്യങ്ങളുടെ വികസനം സാധ്യമാക്കി. നേരെമറിച്ച്, ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ ഇടത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നതിലൂടെ സംവരണ ഇന്ത്യക്കാരെ ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരം ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. ഫലത്തിൽ ഒരു സംരകഷിത സ്ഥാനം. രാഷ്ട്രീയമായി, ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തേക്കാൾ ഏക-രാഷ്ട്ര പരിഹാരമാണ് അഭികാമ്യം.
ഈ ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക, ജർമ്മനി, ഇസ്രായേൽ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിരവധി സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് അമേരിക്കൻ മോഡൽ കയറ്റുമതി ചെയ്തു. ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ കുടിയേറ്റക്കാർ 1910-ൽ രാഷ്ട്ര സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി. ഇന്ത്യക്കാർ എങ്ങനെ ഭരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വടക്കേ അമേരിക്കൻ അനുഭവം കുടിയേറ്റക്കാർ പഠിച്ചു. ഭരണത്തിന്റെ മൂന്ന് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലേക്ക് ഇറക്കുമതി ചെയ്തു; മാതൃദേശം, പരമ്പരാഗത അധികാരം, ആചാര നിയമങ്ങൾ. പുരാതന കാലം മുതല് ഓരോ ഗോത്രത്തിനും അതിനെ പ്രദേശികമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു മാതൃരാജ്യമുണ്ട് എന്നതായിരുന്നു ആരംഭകഥ. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ കെട്ടുകഥ ഓരോ ഗോത്രവർഗത്തെയും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാനുള്ള ഒരു പരിപാടിയായിരുന്നു.
രണ്ടാമതായി, എല്ലാ മാതൃഭൂമിയും പണ്ടുമുതലേ ഭരിക്കുന്നത് ആചാരപ്രകാരം അനുവദിച്ച പരമ്പരാഗത അധികാരം കൊണ്ടാണ് എന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ അത് പോപ്പുലർ അക്കൗണ്ടബിലിറ്റിക്ക് വിധേയമായിരുന്നില്ല. പുരാതന കാലം മുതലേ ഇത്തരം പരമ്പരാഗത അധികാരങ്ങൾ ചരിത്രപരമായ നിയമസാധുത അവകാശപ്പെടുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആചാര നിയമങ്ങൾ (customary laws) നടപ്പിലാക്കാനും അവയ്ക്ക് അധികാരം ഉണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
യു. എസിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിച്ചത് ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക മാത്രമല്ല. നാസി ജർമ്മനിയും ഹിറ്റ്ലറുമൊക്കെ അതിൽപ്പെട്ടവരാണ്. ഹിറ്റ്ലർ യുഎസിൽ നിന്ന് രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചു; ഒന്നാമതായി, വംശഹത്യ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതും അതിനാൽ ചിന്തിക്കാവുന്നതുമാണ് എന്നത്. രണ്ടാമതായി, 1921-ന് ശേഷം പ്യൂർട്ടോറിക്കക്കാർ, ആഫ്രിക്കൻ-അമേരിക്കക്കാർ, ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർ ഒക്കെ പോലെ രണ്ടും മൂന്നും ക്ലാസ് പൗരത്വം ഉണ്ടാകാം. അമേരിക്കൻ പൗരത്വ നിയമങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ഹിറ്റ്ലർ അഭിഭാഷകരുടെ ഒരു കമ്മിറ്റിയെ നിയമിച്ചു. ഈ തയ്യാറെടുപ്പ് ന്യൂറംബർഗ് നിയമങ്ങളുടെ കരട് രൂപീകരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. യേൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ചരിത്രകാരനായ ജെയിംസ് ക്യു വിറ്റ്മാൻ തന്റെ ‘ഹിറ്റ്ലറുടെ അമേരിക്കൻ മോഡൽ’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഈ പഠന പ്രക്രിയ വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാസിസത്തെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും മുന്നോട്ട് നയിക്കുകയും ചെയ്ത രാഷ്ട്രീയ പദ്ധതിയോട് സഖ്യകക്ഷികൾ കണ്ണടച്ചതിനാൽ യുദ്ധാനന്തര ഡിനാസിഫിക്കേഷൻ പരാജയപ്പെട്ടു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിനും മെരുക്കുന്നതിനും അപ്പുറം എല്ലാ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും രാഷ്ട്രത്തിൽ നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കുന്നതിനും അങ്ങനെ അതിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനുമായി നാസിസം ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രത്തിനു വേണ്ടി പരിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. നാസിസത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്നതിൽ ന്യൂറംബർഗ് പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുന്നു. അക്രമങ്ങളെ പൊതുവെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ക്രിമിനൽ വാർപ്പു മാതൃകയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, അഥവാ അക്രമത്തെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തിഗത പ്രവൃത്തിയായി കാണുന്നതിന് പകരം, ദേശ-രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കകത്ത് നടക്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കെതിരായ കൂട്ടായ അണിനിരക്കലിന്റെ അനന്തരഫലം കൂടി ആയിട്ട് അതിനെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. വ്യക്തിഗത കുറ്റവാളികളെ ശിക്ഷിക്കാനും അതിക്രമങ്ങളെ കാറ്റലോഗ് ചെയ്യുന്നതിനും പകരം നിരവധി പ്രവിശ്യകളിലായി പല ഗ്രൂപ്പുകൾ നടത്തുന്ന അക്രമ പരമ്പരകളിലേക്കാണ് ഞാൻ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.
പ്രവിശ്യകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയിൽ നിന്ന് കുറ്റവാളികളെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനുപകരം, അക്രമങ്ങളെ അതിജീവിച്ചർ , ഇരകൾ, കുറ്റവാളികൾ, ഗുണഭോക്താക്കൾ, കാഴ്ചക്കാർ എന്നിങ്ങനെ അവരെ ഉൾപ്പെടുത്താനാണ് ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഏക-രാഷ്ട്ര പരിഹാരത്തിനുള്ള ബദൽ ദ്വിരാഷ്ട്ര മാർഗ്ഗമാണ്; ഒന്ന് കുറ്റവാളികൾക്കും മറ്റൊന്ന് ഇരകൾക്കും. ഹോളോകോസ്റ്റിന് ശേഷമോ റുവാണ്ടൻ വംശഹത്യയ്ക്ക് ശേഷമോ survivor എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായാണ് ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
വർണ്ണവിവേചനത്തിലൂടെ ജീവിച്ച ഓരോരുത്തരും – ഇരകൾ, കുറ്റവാളികൾ, കാഴ്ചക്കാർ, ഗുണഭോക്താക്കൾ – ഒരു തരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ‘അതിജീവിച്ചവരാ’യിരുന്നു.
ഇനി ഞാൻ ഇസ്രായേലിലേക്ക് വരട്ടെ. ഇസ്രായേലിലെ ജൂതന്മാർ കുടിയേറ്റക്കാരാണോ അതോ അധിനിവേശക്കാരോ? മാൻഡേറ്റ് ഫലസ്തീനിലെ ജൂത ജനസംഖ്യ മൂന്ന് ഗ്രൂപ്പുകളിലായിരുന്നു; ആദ്യം, ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാത്തവർ, ഇവർ നാട്ടുകാരായിരുന്നു. രണ്ടാമതായി, മതപരമായ മാതൃഭൂമി തേടി ഒരു തീർത്ഥാടനത്തിനായി മടങ്ങിയെത്തിയവർ. നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതിൽ അവർ സംതൃപ്തരായിരുന്നു. കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ആദ്യത്തെ ഭീഷണി ഇതായിരുന്നു. പിന്നെ മൂന്നാമതായി, സ്വന്തം ഒരു എക്സ്ക്ലൂസീവ് രാഷ്ട്രീയം ആഗ്രഹിച്ച് വന്നെത്തിയവർ; നിലവിലുള്ള പൊളിറ്റിക്സിനു പകരം ഒരു ജൂത രാഷ്ട്രം എന്ന ഉദ്ദേശമുള്ളവർ. ഇവരായിരുന്നു അധിനിവേശക്കാർ. കുടിയേറ്റക്കാർക്ക് ഭീഷണി ഉയർത്തിയത് രണ്ടാമത്തേതും മൂന്നാമത്തേതും ആയി ഞാൻ പറഞ്ഞവരാണ്. ജർമ്മനിയിലെ നാഷണൽ സ്റ്റേറ്റ് പദ്ധതിയുടെ ഇരകളും യൂറോപ്യൻ സയണിസ്റ്റുകളും അറബികളുടെ ഇസ്രായേലിൽ ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സയണിസ്റ്റ് സ്റ്റേറ്റ് പ്രോജക്റ്റ് രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലായാണ് തുറക്കുന്നത്; ആദ്യത്തേത് ഫലസ്തീനികളെ ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ന്യൂനപക്ഷമാക്കി ചുരുക്കി. ഇതായിരുന്നു നക്ബ. സയണിസ്റ്റ് പ്രോജക്റ്റ് അതിന്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ തുടരുന്ന ന്യൂനപക്ഷത്തെ ജനസംഖ്യാപരമായ ഭീഷണിയായി പൈശാചികവൽക്കരിക്കുകയും അവരുടെ എണ്ണം ഇനിയും വെട്ടിക്കുറയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
നക്ബ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. ഇസ്രായേലിനുള്ളിലെ ഫലസ്തീനികൾ പരമാധികാരത്തിൽ പങ്കാളികളല്ല. അവർക്ക് അവകാശങ്ങളുണ്ട്, വോട്ടവകാശം ഉൾപ്പെടെ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ പോലും. എന്നിരുന്നാലും അവർക്ക് അധികാരത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ ഒരു രീതിയിലും സാധ്യമല്ല. ഒരു ജനാധിപത്യ യഹൂദ രാഷ്ട്രം എന്ന പദവിയിൽ നിന്ന് കേവലം ഒരു ജൂത രാഷ്ട്രം എന്ന പദവിയിലേക്ക് ഇസ്രായേൽ സ്റ്റേറ്റ് പ്രൊജക്റ്റ് പുനർനിർവചിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ ഈ കാഴ്ച നമുക്ക് കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്.
ഏക-രാഷ്ട്ര – ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാര സംവാദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ദ്വിരാഷ്ട്ര പരിഹാരം ഒരു കൊളോണിയൽ പ്രൊട്ടക്റ്ററേറ്റ് (protectorate) സൃഷ്ടിക്കും. സഖ്യങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പ്രതിരോധം സാധ്യമാക്കാനും മികച്ച ചട്ടക്കൂടാണ് ഏക-രാഷ്ട്ര പരിഹാരമെന്നത് അമേരിക്കയിലെ ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളുടെ ചരിത്രം പറഞ്ഞുവെക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു ഭാവി ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, ആ പ്രതിരോധത്തിനും ഒരു മൂന്നാം ബദൽ തേടേണ്ടതുണ്ട്. വർണ്ണവിവേചനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ പരിവർത്തനത്തിന്റെ സാധ്യതയിലേക്ക് കൂടി നോക്കണമെന്ന് ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
വർണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരായ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് 1970-കളിൽ ഒരു വ്യത്യസ്തമായ വഴിത്തിരിവുണ്ടാക്കി. Anti-apartheid പ്രസ്ഥാനം എഴുപതുകളിൽ ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മുന്നേറ്റത്തിലേക്ക് നയിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ 1970-കൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ, വർണ്ണവിവേചന വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയം വലിയതോതിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞതായിരുന്നു. ഓരോ വംശീയ ഗ്രൂപ്പും വെവ്വേറെയായി സംഘടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് വർണ്ണവിവേചനത്തിന്റെ തന്നെ രൂപകല്പനകളെ പുനർനിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .
ഉദാഹരണത്തിന് ആഫ്രിക്കക്കാർ ആഫ്രിക്കൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സ്, ഇന്ത്യക്കാർ സൗത്ത് ആഫ്രിക്കൻ ഇന്ത്യൻ കോൺഗ്രസ്, കളർഡ് പീപ്പിൾസ് കോൺഗ്രസ്, വെള്ളക്കാർ ഡെമോക്രാറ്റുകളുടെ കോൺഗ്രസ് എന്നിങ്ങനെ. വർണ്ണവിവേചന ചിന്താഗതി തകർന്നത് 1970 കളിലാണ്. സ്റ്റീവ് ബിക്കോയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾ ലിബറൽ വൈറ്റ് വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ വിട്ട് സ്വന്തം പ്രത്യേക സംഘടന രൂപീകരിച്ച് ടൗൺഷിപ്പ് നിവാസികളെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ രൂപീകൃതമായ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനയാണ് ഇതിനെല്ലാം തുടക്കം കുറിച്ചത്. പ്രത്യേകിച്ചും ടൗൺഷിപ്പുകളുടെ അരികുകളിലും മറ്റുമൊക്കെ.. അങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വം വെറും ‘സ്വാഭാവിക’മായ ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രപരമാണ് എന്ന ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരമായ ഉണർവ് ഈ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു. സ്റ്റീവ് ബിക്കോ പറയുന്നത് ‘കറുപ്പ്’ ‘ഒരു നിറമല്ല’, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടാൽ നിങ്ങൾ കറുത്തതാണ് എന്ന ഒരു ബോധമാണ് എന്നാണ്. വർണ്ണവിവേചന വിരുദ്ധ സമരത്തിൽ ഈയൊരു കറുത്ത ബോധത്തിന്റെ (consciousness) സ്വാധീനം ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണ്.
ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക കറുത്ത ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രമായി അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ അത് കേവലമൊരു ദേശ-രാഷ്ട്ര അവബോധത്തിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാമായിരുന്നു. കറുപ്പിനെ എസ്സൻഷ്യലൈസ് ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, കറുത്തവർഗ്ഗത്തെ തന്നെ ഒരു ചരിത്രാതീത ഐഡന്റിറ്റിയായി കാണുന്നതിന് പകരം അത് ഒരു ജ്ഞാനശാസ്ത്രപരമായ ഉണർവിലേക്ക് നയിച്ചു. എന്നാൽ, ചരിത്രപരമായ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വമെന്ന നിലയിൽ കറുപ്പിന്റെ അവബോധം (black consciousness) മാറ്റത്തിനു വിധേയമായ ഒന്നായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ ജൂനിയർ പങ്കാളികൾ എന്നതിൽ നിന്ന് വർണ്ണവിവേചന വിരുദ്ധ സഖ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനുള്ള ഒരു യാത്ര ആഫ്രിക്കാനർസും (Afrikaners) നടത്തി. എന്നാൽ സമവായമുണ്ടായില്ല. 70 കളിലും 80 കളിലും ഒരു ‘ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ മുന്നേറ്റം’ തന്നെ പിറന്നു എന്ന് വേണേൽ പറയാം. വർണ്ണവിവേചന വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി വീക്ഷണങ്ങളിലും മൂന്ന് മടങ്ങ് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാവാനിടയായി. അത് പുതിയ ബദലുകളെ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു പുതിയ ലോകത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തന്നെ ധൈര്യപ്പെട്ടു.
ദേശീയ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ (black majority) അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സ്റ്റേറ്റ് സൃഷ്ടിക്കാൻ അത് നോക്കി. വെള്ളക്കാർ തന്നെ വെള്ളക്കാരുടെ ശക്തിയെ എതിർത്തു. വർണ്ണവിവേചന വിരുദ്ധ ശക്തികൾ കറുത്ത ഭൂരിപക്ഷ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നോൺ റേഷ്യൽ ഭരണത്തിലേക്ക് തങ്ങളുടെ ആവശ്യം പരിഷ്കരിച്ചതും ഇതിലെ ഒരു മുഖ്യ വഴിത്തിരിവാണണ്. വംശത്തിന്റെ തന്നെ അസ്തിത്വം നിഷേധിക്കുന്നതിനുപകരം, അതിന് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യം നൽകാൻ അവർ വിസമ്മതിച്ചു. അടുത്ത ഘട്ടം ഡീ ട്രൈബലൈസേഷനും (detribalisation) അതിന്റെ ഭാഗമായി സംസ്കാരത്തെ പ്രദേശത്തുനിന്നും (territory) വംശീയതയെ മാതൃദേശത്തിൽനിന്നും പൗരത്വത്തെ സ്വത്വത്തിൽനിന്നും വേർപെടുത്തലും ആയിരിക്കും. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്, വർണ്ണവിവേചനത്തിനു കീഴിൽ സംസ്കാരത്തെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കുന്നതിന് വിപരീതമായി മാറും. മാതൃഭൂമി, മാതൃരാജ്യ അധികാരം, ആചാരപരമായ നിയമം എന്നിവയുടെ സൃഷ്ടിയിലൂടെ, ഫലം ഒരൊറ്റ പൗരത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നതായിരിക്കും; വ്യത്യസ്ത തിരിച്ചറിയലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒന്നിലധികം വംശ-ഗോത്ര പൗരത്വങ്ങളുടെ ഒരു ശ്രേണിയായിരിക്കില്ല എന്ന് സാരം.
1994 ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ വംശം പരിഗണിക്കാതെ, ഒരു ഔപചാരിക രാഷ്ട്രീയ സമത്വം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. സാമൂഹിക നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള വിജയകരമായ പോരാട്ടത്തിന് വംശവും ഗോത്രവും അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ വിഭജനം മുറിച്ചുകടക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നാണ് എന്റെ അവകാശവാദം. രാഷ്ട്രീയ സമത്വമില്ലാതെ, സാമൂഹ്യനീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള അണിനിരത്തൽ പല വർഗ്ഗങ്ങളിലേക്കും ഗോത്രങ്ങളിലേക്കും അത് ഛിന്നഭിന്നമായി പോകാനേ ഇടയുള്ളു.
കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ ഇരകളായും കുറ്റവാളികളായും പിളരുന്നതിന് പകരം, 1994 കണ്ടത് ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിന്റെ പിറവിയായിരുന്നു; 1994-ൽ ആഫ്രിക്കാനർസ് (afrikaners) തങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം ഒരു സ്റ്റേറ്റ് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഒരു ന്യൂനപക്ഷവുമായി ഭിന്നിക്കാനിടയായതും നമ്മൾ മറന്നു പോവരുത്. 1994-ൽ ഉയർന്നുവന്ന രാഷ്ട്രീയ സമൂഹം വർണ്ണവിവേചനത്തെ അതിജീവിച്ചവരുടേതായിരുന്നു. അതിജീവിച്ചവരിൽ ഇരകൾ കുറ്റവാളികൾ ഗുണഭോക്താക്കൾ കാഴ്ചക്കാർ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. വർണ്ണവിവേചന ശക്തികൾ ആവട്ടെ പരാജയപ്പെടുകയോ വിജയിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. 1980-കളുടെ മധ്യത്തിലെ അവസ്ഥയെ ഒരു പ്രതിസന്ധി ഘട്ടം എന്ന് മാത്രമേ വിശേഷിപ്പിക്കാനാകൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് വർണ്ണവിവേചനത്തിന്റെ ക്യാപ്റ്റൻമാർ 1990-ൽ ചർച്ച നടത്താൻ സമ്മതിച്ചത്? യാഥാർത്ഥ്യ ബോധ്യത്തോടെയുള്ള ചിന്തകൾ, ഒരു സൈനിക തന്ത്രത്തോടുള്ള അവരുടെ പ്രാഥമിക ആശ്രയത്വത്തെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഒന്ന്, വർണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരായ അണിനിരക്കലുകൾ ടൗൺഷിപ്പുകളിൽ നിന്ന് ബന്ദുസ്റ്റാനുകളിലേക്ക് (Bantustan) വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സാധ്യത.
എന്നാൽ അതിലും ഭയാനകം മറ്റൊരു സാധ്യതയായിരുന്നു. അതുവരെ വർണ്ണവിവേചനത്തിന്
അനുകൂലമായി നിന്ന ബുദ്ധിജീവികൾ ക്രമേണ വർണ്ണവിവേചനം ഒരു രാഷ്ട്രപദ്ധതിയായി കാണുന്ന ചിന്തയെ ഉപേക്ഷിക്കാനും ബദൽ അന്വേഷിക്കാനും തുടങ്ങി. 1994ലെ പ്രധാന വിമർശനം അതിൽ സാമൂഹ്യനീതി ഉണ്ടായില്ല എന്നതാണ്. പക്ഷെ ഈ വിമർശനം 1994-ൽ സംഭവിച്ച രാഷ്ട്രീയ പുനർജന്മത്തെ കാണാതെ പോയത് കൊണ്ടാണെന്നാണ് എന്റെ വാദം. ഈ പുനർജന്മത്തെ അപകോളനീകരണത്തിന്റെ തുടക്കമായിട്ടല്ല അവസാനമായി കാണണമെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുന്നു.
ഇനി ഞാൻ ഇസ്രായേൽ ഫലസ്തീൻ വിഷയത്തിലേക്ക് വരട്ടെ. സയണിസത്തെ അസാധാരണമാക്കിക്കൊണ്ട് നാം ആരംഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ സയണിസത്തിന്റെ കാതൽ പുണ്യഭൂമിയിൽ ഒരു ജൂത മത സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കൽ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജൂത രാഷ്ട്രത്തെ തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. രാഷ്ട്രീയ സയണിസം ഭരണകൂടവും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. സമൂഹത്തെ ഭരണകൂടവുമായി കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുന്നതാണ് ദേശ-രാഷ്ട്രത്തിന്റെയും അതിന്റെ സ്ഥിരമായ ഭൂരിപക്ഷ ഭരണ പരിപാടിയുടെയും അടിസ്ഥാനം. ഇസ്രായേൽ ചെയ്യുന്നത് പോലെ ദേശ-രാഷ്ട്രത്തിന് സ്വയം തന്നെ ഒരു ജനാധിപത്യം എന്ന് വിളിക്കാം. എന്നാൽ ഈ ഭൂരിപക്ഷം യഥാർത്ഥത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ മത്സരത്തിലൂടെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നതല്ല. മറിച്ച്, ഭൂരിപക്ഷം തന്നെ ഒരു രാഷ്ട്രമായി നേരത്തെ നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഭൂരിപക്ഷത്തിന് പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം അവർക്ക് തന്നെയുള്ള ഒരു ജനാതിപത്യം മാത്രമാണ്; അതല്ലാതെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയല്ല. എന്നാൽ ഭൂരിപക്ഷ ജനാധിപത്യം പോലും ഇസ്രായേലിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു പദ്ധതിയായി തുടരുന്നു. കാരണം ആ ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ ആർക്കൊക്കെ അംഗമാകാമെന്ന് ഭരണകൂടം നിർവചിക്കുന്നു. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ആരാണ് ‘ജൂത’നായി ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഒന്നാണ്. ഇസ്രായേൽ ജൂതന്മാർക്ക് മാത്രമുള്ള രാഷ്ട്രമാകണമെങ്കിൽ, “ആരൊക്കെയാണ് ജൂതൻ?” എന്ന ചോദ്യത്തിനും കൂടെ ഉത്തരം നൽകണം. അതിന്റെ ഉത്തരം ലോക ജൂതരുടെ വൈവിധ്യത്തെ ഒഴിവാക്കിയാൽ കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ല. നിയമപരമായി ഈ ചോദ്യം ഇസ്രായേൽ അധികാരികളെ തളർത്തുന്നുണ്ട്. മടങ്ങിവരാനുള്ള നിയമം 1950-ൽ പാസാക്കിയതുമുതൽ ഒരു ജൂതനെ നിർവചിക്കുന്നത് എന്താണ്? മതമോ വംശീയതയോ അതോ അത് രണ്ടിന്റെയും ഫലമോ?
ഇതാണ് യഹൂദവത്ക്കരണത്തിന്റെ മറുവശം: യഹൂദരല്ലാത്തവരെ മാത്രമല്ല, ജൂതത്വത്തിന്റെ അസ്വീകാര്യമായ രൂപങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കുക. സ്വീകാര്യമായ രൂപം അഷ്കെനാസിമുമായി (Ashkenazim) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അവർ യൂ റോപ്പിന്റെ യീദിഷ് സംസാരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അവരുടെ വംശപരമ്പര കണ്ടെത്തുന്നു. മറ്റ് യഹൂദന്മാരെ ദേശീയ ആദർശത്തിന് അനുസൃതമാക്കുന്ന നാഗരികരുടെ പങ്ക് വഹിച്ചവരായിരുന്നു അവർ. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സ്ഥാപകരും അവരായിരുന്നു. മറുവശത്ത്, അഷ്കെനാസിം, അറബ് ജൂതൻമാരായ മിസ്റാഹിമിനെ (Mizrahim) നാഗരികമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഇസ്രയേലിൽ അറബി ഭാഷയും അനുബന്ധ സംസ്ക്കാരവും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടതിലൂടെ മിസ്രാഹിമിനെ de-Arabise ചെയ്തു. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ Mizrahim നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ ശത്രുക്കളാണുള്ളത്; ഫലസ്തീനികളും Ashkenazim ഇസ്രായേല്യരും.
സയണിസ്റ്റ് ലോകവീക്ഷണത്തിൽ, ഫലസ്തീനികൾ ഒരിക്കലും വീടുവിട്ടിറങ്ങാത്ത കനാന്യരാണ്; അവർ നാട്ടുകാരല്ല, കൈയേറ്റക്കാരാണ്. നാട്ടുകാരൻ മടങ്ങിയെത്തുന്നതോടെ കുടിയേറ്റക്കാർ നാട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി മാറിക്കൊടുക്കണം.
ഫലസ്തീൻ വിമോചന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പ്രതരോധസേന വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കി. ഒന്നും രണ്ടും ഇൻതിഫാദകളും തുടർന്നുള്ള ഫലസ്തീനിയൻ മുന്നേറ്റവും സായുധ പോരാട്ടത്തിന് പകരം, ഇസ്രയേലിലും അധിനിവേശ പ്രദേശങ്ങളിലും പ്രാഥമികമായി രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. യഹൂദ രാഷ്ട്രത്തിനു പകരം “എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും രാഷ്ട്രം” സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഇസ്രായേലിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതികരണം ഫലസ്തീനികളെ മൂന്ന് ഗ്രൂപ്പുകളായി വിഭജിക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു; ഇസ്രായേലിലെ പലസ്തീൻ പൗരന്മാർ, അധിനിവേശ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഫലസ്തീനികൾ, ഫലസ്തീൻ അഭയാർത്ഥികൾ.
ഈ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളെയും മറികടന്നു ഒരു പലസ്തീൻ അവബോധത്തിന്റെ വികാസം സുരക്ഷിതവും നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതുമായ ഒരു പ്രക്രിയയുടെ ഫലമായിരുന്നു, അതിന്റെ കേന്ദ്രശ്രദ്ധ കാലക്രമേണ പ്രവാസത്തിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്കും ഇസ്രായേലിന്റെ ശിഥിലീകരണത്തിനുള്ള ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് ഇസ്രായെലിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയിലുള്ള പങ്കാളിത്തത്തിനുള്ള ആവശ്യത്തിലേക്കും മാറിയിരുന്നു
സംഘടനാപരമായി, ഇത് മൂന്ന് മടങ്ങ് പരിവർത്തനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ആദ്യം, കുടിയിറക്കപ്പെട്ട ഫലസ്തീനികൾ തങ്ങളുടെ സംരക്ഷകരും വിമോചകരുമായി അറബ് മുൻനിര രാഷ്ട്രങ്ങളെ നോക്കി. എന്നാൽ ഈ അറബ് രാഷ്ട്രങ്ങൾ 1967ൽ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ സായുധ പോരാട്ട സംഘടനയായ P.L.O യിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.
1982 ൽ ഇസ്രായേൽ ലെബനനിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു, അതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഫലസ്തീനികൾക്കെതിരായ സമ്പൂർണ്ണ യുദ്ധമായിരുന്നു. അന്ന് പ്രതിരോധ മന്ത്രിയായിരുന്ന ഏരിയൽ ഷാരോണിന്റെ ആശയമാണ് ലെബനൻ യുദ്ധം. ഇതിനായി, പത്താഴ്ചയിലേറെയായി IDF “120,000-ത്തിലധികം സൈനികരെ” വിന്യസിച്ചു. “1973-ലെ യുദ്ധത്തിനു ശേഷമുള്ള രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അണിനിരത്തൽ” ആയിരുന്നു അത്. തോൽവികളുടെ തളർച്ച മൂലം പി എൽ ഒ ടുണിസിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. എന്നാൽ പിഎൽഒ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴും, ഷാരോണിന്റെ തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യം യാഥാർത്ഥ്യമാകാതെ പോയി. പി എൽ ഒ പിൻവാങ്ങിയെങ്കിലും, ഫലസ്തീനിയൻ ദേശീയതയെ അടിച്ചമർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള യുദ്ധം അതിനെ കൂടുതൽ ഉണർത്തി. നാടുകടത്തപ്പെട്ട സായുധ സേന തിരിച്ചു വന്നതോടെ ഫലസ്തീനിലെ ഇസ്രായേലി കയ്യേറ്റം തകർന്നു. അതോടെ, പലസ്തീനിൽ രാഷ്ട്രീയ സമരത്തിന് ഒന്നുകൂടെ ബലം കൂടി.
1980-കളുടെ അവസാനത്തിലുണ്ടായ ആദ്യ ഇൻതിഫാദ ഫലസ്തീൻ നേതൃത്വത്തെ ആന്തരികമായി ദൃഢപ്പെടുത്തി. അതോടൊപ്പം അഭയാർത്ഥി അടിത്തറയുള്ള ബാഹ്യ നേതൃത്വം ഉയർത്തിയ ആയുധ പ്രതിരോധത്തെ നിരസിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഓസ്ലോയിൽ വെച്ച് അറഫാത്ത് രണ്ട് നിർണായക വിട്ടുവീഴ്ചകൾ നടത്തി. ആദ്യം, അദ്ദേഹം വെസ്റ്റ് ബാങ്കിലെ സെറ്റിൽമെന്റുകളെ നിശബ്ദമായി അംഗീകരിച്ചു. രണ്ടാമതായി, അധിനിവേശ പ്രദേശങ്ങളുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെയും പരമാധികാരത്തിന്റെയും മേലുള്ള ഇസ്രയേലിന്റെ അതിരുകടന്ന ആധിപത്യത്തെ അദ്ദേഹം വ്യക്തമായി അംഗീകരിച്ചു, വരാൻ പോകുന്ന പലസ്തീനിയൻ സ്റ്റേറ്റിലും ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങൾ നിലനിൽക്കാൻ തക്ക രൂപത്തിൽ എത്തിച്ചു കാര്യങ്ങൾ.
2000-ൽ ആരംഭിച്ച രണ്ടാം ഇൻതിഫാദ ഇസ്രായേലിലെയും അധിനിവേശ പ്രദേശങ്ങളിലെയും ഫലസ്തീനികളെ ഒരൊറ്റ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. രണ്ട് ഇൻതിഫാദകളും ഔദ്യോഗിക PLO യുടെ പരാജയങ്ങളോട് പ്രതികരിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാമത്തേത്, PLO യുടെ 1993-ലെ ഓസ്ലോ ഉടമ്പടിയിലും അതിനെ തുടർന്നുള്ള ഒത്തുതീർപ്പുകളുടെ മുന്നോട്ടുള്ള തിരക്കിലും, സയണിസത്തോടുള്ള കീഴടങ്ങലിലുള്ള നിരാശ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു.
രണ്ടാം ഇൻതിഫാദയുടെ വിജയം നെസെറ്റിലെ ഫലസ്തീൻ അംഗമായ അസ്മി ബിഷാരയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അന്നത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായ ബലദിന്റെ കീഴിൽ ആളുകളെ അണിനിരത്തുന്നതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു. 2001 മെയ് 21-ന് ബിഷാര പലസ്തീനികൾക്ക് ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷം എന്ന പദവി ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഒരു പുതിയ അടിസ്ഥാന നിയമം നിർദ്ദേശിച്ചു.
തുടർന്നുള്ള മാസങ്ങളിൽ, ഇസ്രായേൽ ഒരു ഡെമോക്രാറ്റിക് രാഷ്ട്രമാണെന്ന അവകാശവാദത്തെ എതിർക്കുന്ന മറ്റൊരു ബിൽ ബിഷാര അവതരിപ്പിച്ചു. ആ വാദത്തെ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമത്തിൽ തിരുത്തിയെഴുതാനും പകരം ഇസ്രായേൽ അതിന്റെ “എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും ഒരു രാഷ്ട്രം” ആണെന്ന് വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ടുമാണ് അത് നെസെറ്റിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്.
ബിഷാരയുടെ ആദ്യ ബിൽ ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷത്തിന് തുല്യ അവകാശങ്ങൾ തേടുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഇസ്രായേൽ ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രമോ ജൂത രാഷ്ട്രമോ അല്ലെന്നും അതുവഴി ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെയും ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പിനെ നിഷേധിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയുമാണ്. കഴിഞ്ഞ ദശകത്തിൽ, ഫലസ്തീൻ രാഷ്ട്രീയം പ്രധാനമായും ആന്തരികമായ ഇടപെടലിൽ നിന്ന് ബാഹ്യമായ ഒന്നിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു യഹൂദ രാഷ്ട്രത്തിനായുള്ള സയണിസ്റ്റ് പ്രോജക്റ്റിന് എതിരായി വന്ന ആഭ്യന്തര ഇടപെടൽ ‘എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും സ്റ്റേറ്റ്’ന് വേണ്ടി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ബാഹ്യ ഇടപെടലുകളാവട്ടെ, BDS ന്റെ കീഴിൽ ഇസ്രായേലി ഭരണകൂടത്തെയും സമൂഹത്തെയും അന്താരാഷ്ട്ര നിലയിൽ ബഹിഷ്കരണത്തിന് വിധേയമാക്കലുമാണ്. അങ്ങനെ ഇസ്രായേൽ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ di-Zionisation ആവശ്യപ്പെടുന്ന പരിധി വരെ അതിന് വേണ്ടി ആവേശകരവും പൂർണ്ണ പിന്തുണയും നൽകുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്..
എന്നാൽ BDS ഈ ബഹിഷ്കരണം അതിന്റെ സയണിസ്റ്റ് മേഖലകളിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ഇസ്രായേൽ സമൂഹങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ വിമർശനത്തിന് കാരണമുണ്ട്. അത് വർണ്ണവിവേചന കാലത്ത് സൗത്ത് ആഫ്രിക്കയിലെ ഡൈവസ്റ്റ്മെന്റ് ബോയ്കോട്ട് മുന്നേറ്റത്തെ മുൻ നിർത്തിയുള്ളതാണ്. സൗത്ത് ആഫ്രിക്കയിലെ ബ്ലാങ്കറ്റ് ബഹിഷ്കരണത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രശ്നം, ഭരണകൂടത്തെയും സമൂഹത്തെയും ഒന്നാക്കുന്ന ദേശ-രാഷ്ട്ര ചട്ടക്കൂടിന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ തന്നെ അവർ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിഷ്കരണങ്ങൾ സ്വയം അപൂർണ്ണമാണ്. ഭരണകൂടത്തെ അന്തർദേശീയമായി ഒറ്റപ്പെടുത്തുക എന്ന തന്ത്രം സിവിൽ സമൂഹത്തിൽ ഭരണകൂട അനുകൂല ശക്തികളെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ഡോമെസ്റ്റിക് തന്ത്രവുമായി യോജിപ്പിക്കണം
ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് BDS ന് എന്ത് പഠിക്കാനാകും? ഒന്ന്, വർണവിവേചന വിരുദ്ധ സമരം ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നല്ല, പല കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്നായിരുന്നു, അവ ചിലപ്പോൾ പരസ്പര വിരുദ്ധവുമായിരുന്നു.
Anti-apartheid boycott ന്റെ ഉദാഹരണം തന്നെ എടുക്കുക. അത് രാജ്യത്തിന് പുറത്ത് നിന്നാണ് ആദ്യം തുടങ്ങിയത്. Anti-apartheid ബഹിഷ്കരണം ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ ഭരണകൂടവും സമൂഹവും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവും കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആന്തരിക രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയിൽ പങ്കെടുക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി പോരാടിയെന്നും നമുക്കറിയാം. വർണ്ണവിവേചന ഭരണകൂടത്തെ പരസ്യമായും സജീവമായും പിന്തുണയ്ക്കാത്ത വെളുത്ത സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളുമായും സഖ്യങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുക്കാനും ബഹിഷ്കരിക്കാൻ അവർ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.
രണ്ടാമതായി, BDS-ന് ഇസ്രായേലിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര ഒറ്റപ്പെടലിന് കാരണക്കാരൻ ആവാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, ഒരു നോൺ -സയണിസ്റ്റ് (non-zionist) ബദൽ തെക്കൻ ഇസ്രായേലിൽ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ പോലെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമാണ്. പുതിയ വഴികൾ തുറന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജ്ഞാന വിപ്ലവമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ഐക്യത്തിലേക്ക് നയിച്ച അതേ ചലനാത്മകത അവരെ അടിച്ചമർത്തുന്നവരുടെ ഐക്യത്തെ തുരങ്കം വയ്ക്കുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഫലസ്തീൻ നിമിഷത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലേക്കും വരും. രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് ശ്രമിക്കുന്നത് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർ മാത്രമല്ല, സയണിസ്റ്റ് ശക്തിയുടെ നിലവിലെ പിന്തുണക്കാരിൽ പലരും കൂടിയാണ്. അതിന് ഇസ്രായേലിനുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം രാഷ്ട്രീയ അവബോധം തന്നെ ആവശ്യമാണ്. ജൂതന്മാരുടെയും യഹൂദരുടെയും അഭിവൃദ്ധിക്ക് ഒരു സയണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രം ആവശ്യമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു ബോധം. ഈ സൗത്ത് ആഫ്രിക്കൻ പാഠമാണ് നമുക്ക് ഉറ്റു നോക്കാനുള്ളത്. ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ ജൂത ജീവിതത്തിന്റെ പാഠം കൂടിയാണിത്.
നന്ദി.
തയ്യാറാക്കിയത്: സുരയ്യ അബൂ
ഷിഹാസ് എച്ച്
ഹനീൻ ഹൈദർ
ഡോ. സൈദ് മുസ്തഫ അലി
ഷഹീൻ കെ. മൊയ്തുണ്ണി
